|
|
Żeń-szeń - naturalny lek wzmacniający
|
Żeń-szeń właściwy (Panax ginseng) to roślina pochodząca z terenów Korei Północnej, Japonii, północno-wschodnich Chin i wschodniej Rosji. Należy ona do rodziny araliowatych (Araliaceae).
Roślina ta używana była w Chinach już 4000 lat temu i to właśnie tam dostrzeżono jej szerokie właściwości lecznicze. Początkowo jednak, żeń-szeń służył Chińczykom jako specyfik dodający energii i jako afrodyzjak.
Chińską nazwę żeń-szenia można przetłumaczyć jako: "korzeń-człowiek" i jest ona odbiciem podobieństwa kształtu jego korzenia do ludzkiej sylwetki.
Łacińska nazwa: panax wywodzi się od słowa "panaceum", znaczącego: wszechlek, remedium na wszelkie dolegliwości. Oczywiście, nauka nie zna prawdziwego panaceum, ale nazwa ta dobitnie wskazuje na szerokie spektrum działania żeń-szenia.
Surowcem leczniczym jest korzeń tej rośliny. Odkryto w nim około 200 substancji czynnych, z których najważniejsze to ginsenozydy - związki z grupy saponin triterpenowych. Ich zawartość w korzeniu sięga 0,2% suchej masy. Głównym ginsenozydem jest panaksozyd A.
Ginsenozydy zwiększają wysycenie hemoglobiny tlenem, co wzmaga zdolność organizmu do wysiłku fizycznego i psychicznego, bo jego komórki otrzymują więcej tlenu.
Ponadto, przypisuje się ginsenozydom pobudzający wpływ na układ immunologiczny, co objawia się zwiększeniem odporności organizmu na infekcje.
Żeń-szeń ma także właściwości przeciwzakrzepowe i obniżające poziom glukozy we krwi, co jednak wyklucza jego zastosowanie u osób z rozpoznaną hemofilią i hipoglikemią.
W zbyt dużych dawkach żeń-szeń powoduje wystąpienie objawów niepożądanych, jak np.: nadmierna pobudliwość, bezsenność i podwyższone ciśnienie krwi. Nie należy zatem przesadzać z jego stosowaniem.
MACIEJ PANCZYKOWSKI
|
|